1- آرامش خود را حفظ کنيد که تلاش‌هاى کفّار در محو اسلام بى‌اثر است.
«لا يَحْزُنْکَ ... إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ»
2- کفر انسان‌ها، اندک ضررى به ساحت قدس خدا نمى‌زند. «لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً»
3- کفر، انسان را از قابليّت توبه و دريافت رحمت الهى محروم مى‌کند. «أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ»
4- مهلت دادن به کفّار، سنّت الهى است، نه آنکه نشانه‌ى ناآگاهى و يا ناتوانى خداوند باشد. «يُرِيدُ اللَّهُ أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ»
5- محروميّت انسان در آخرت، ناشى از عملکرد او در دنياست. «يُسارِعُونَ فِي الْکُفْرِ ... أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ»
6- هم فضل الهى بزرگ است و هم قهر او. (در دو آيه‌ى قبل، نسبت به مجروحانى که به فرمان رسول خدا صلى الله عليه و آله به جبهه رفتند، از فضل عظيم الهى بشارت داد و در اين آيه نسبت به کفّار سرسخت، عذاب عظيم را يادآور مى‌شود). «لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ»