اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
نَبِّئ عِبادِي أَنِّي أَنَا الغَفُورُ الرَّحِيم‌ُ (49)
خبر ده اي رسول اکرم بندگان مرا محققا من که خداي شما هستم من بسيار
جلد 12 - صفحه 47
پرده پوشي و ستر ميکنم عيوب و معاصي شما را و دائما مشمول رحمتهاي من هستيد (نبئي) نبأ بمعني خبر است، لذا انبياء را انبياء گفتند چون از جانب خداوند بآنها خبر ميرسيد بتوسط وحي و رسول هستند چون اخباري که بآنها رسيده ابلاغ ببندگان خدا و امة ميکنند که مفاد نبئ است که بآنها خبر ده (عبادي) جميع بندگان را شامل ميشود آنچه مأمور بدعوت هستند از جن‌ّ و إنس مؤمن و کافر (إني أنا) با سه تأکيد کلمه ان تکرار متکلم وحده جمله اسميّه (الغفور) غفور دلالت بر أعلي مراتب غفران ميکند، چنانچه غفّار دلالت بر دوام و کثرت دارد، خداوند غافر و غفور و غفار است، و غفر بمعني ستر است، چنانچه مي‌گويي خداوند ستار العيوب است و باندازه ستر ميفرمايد که از نامه عمل محو ميکند از نظر کتبه ميبرد جاي سيئات حسنات ثبت ميفرمايد:
فَأُولئِک‌َ يُبَدِّل‌ُ اللّه‌ُ سَيِّئاتِهِم حَسَنات‌ٍ فرقان آيه 70.
(الرحيم) نيز دلالت دارد بر شمول جميع انحاء رحمت و خداوند رحمن و رحيم است، لکن غفران و رحمة إلهي در قيامت مخصوص بأهل إيمان، چنانچه ميفرمايد:
وَ رَحمَتِي وَسِعَت کُل‌َّ شَي‌ءٍ فَسَأَکتُبُها لِلَّذِين‌َ يَتَّقُون‌َ وَ يُؤتُون‌َ الزَّکاةَ وَ الَّذِين‌َ هُم بِآياتِنا يُؤمِنُون‌َ اعراف آيه 155.