اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قال‌َ وَ مَن يَقنَطُ مِن رَحمَةِ رَبِّه‌ِ إِلاَّ الضّالُّون‌َ (56)
فرمود: و کيست نااميد باشد از رحمة پروردگار خود مگر گمراهان، زيرا کسي که خدا را بصفات کمال و جمال و جلال شناخته باشد و قادر و عالم بر همه چيز بداند و حکيم علي الاطلاق حتي بجبرئيل بفرمايد (امّا إليک فلا) و بفرمايد (علمه بحالي حسبي من سؤالي) چگونه ميشود نااميد باشد و او را رب خود نداند لذا (قال‌َ وَ مَن يَقنَطُ مِن رَحمَةِ رَبِّه‌ِ) بلي گمراهان که خدا را نشناخته و يا قادر بر همه چيز ندانسته يا در صفات إلهي کوتاهي کرده ممکن است مأيوس و نااميد باشند (إِلَّا الضّالُّون‌َ) ضلالت بمجرد اعوجاج از صراط مستقيم تحقق پيدا ميکند چه در باب توحيد باشد يا عدل يا نبوت انبياء، يا امامت ائمه، يا در خصوصيات معاد، يا در انکار ضروريات دين، يا مذهب حقه اثني عشريه، با بدعت در دين، باشد يا شک در يکي از اينکه امور و لو اسم اسلام يا شيعه بر او بگذارند.