تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ (58)
قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا: گفتند ملائکه در جواب ابراهيم عليه السّلام بدرستى که ما فرستاده شده‌ايم. إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ: به سوى گروهى که گناهکارانند به انهماک در کفر و طغيان. به اين کلام اخبار دادند بر هلاک ايشان، و اقتصار بر اين به جهت معلوم بودن آنکه ارسال ملائکه به قوم کفار براى هلاکت خواهد بود. مراد قوم لوط مى‌باشد.
مختصر قصه آنکه: لوط مدت سى سال مبعوث به قوم، لکن از ايشان نبود.
جلد 7 - صفحه 123
دعوت نمود آنها را به اوامر الهى و نهى از مناهى و تحريص به طاعت سبحانى، نپذيرفتند، و بناى سرپيچى گذاشتند. از جنابت تطهير نمى‌کردند، به حدى بخيل و خسيس بودند که کشانيد آنها را به گناه عظيمى. چون سر راه کاروان مصر و شام بودند، مهمانان زياد بر آنها وارد مى‌شد. رذالت و خسّت ايشان سبب شد که در عوض پذيرائى، اسباب رسوائى را فراهم داشتند براى زجرت نه براى شهوت. بتدريج توليد دردى در آنها شد که به طلب آن اقدام نمودند، لا جرم مورد سخط و غضب الهى واقع شدند که ملائکه براى اهلاک نازل گرديدند، و به حضرت ابراهيم عليه السّلام خبر دادند که تمام آنها را هلاک کنيم.