تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قَضَيْنا إِلَيْهِ ذلِکَ الْأَمْرَ أَنَّ دابِرَ هؤُلاءِ مَقْطُوعٌ مُصْبِحِينَ (66)
وَ قَضَيْنا إِلَيْهِ ذلِکَ الْأَمْرَ: و وحى نموديم به سوى لوط عليه السّلام و خبر داديم او را آنچه نازل مى‌شود به قوم از عذاب. أَنَّ دابِرَ هؤُلاءِ مَقْطُوعٌ:
بدرستى که دنباله اين جماعت بريده شده و برکنده است، يعنى هلاک شونده‌اند از آخرشان، تا آنکه باقى نماند هيچ کس از آنان. مُصْبِحِينَ: وقت داخل شدن ايشان در صبح، و اين وقت تعيين هلاکشان باشد چنانکه در آيه
جلد 7 - صفحه 127
ديگر فرمود: (إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ) «1». حاصل آنکه: وقت صباح، عذاب استيصال سبحانى نازل، و تمام ايشان را فرا گيرد، و عقب و اثر و نسلى از آنها باقى نگذارد، و بنيادشان را ريشه‌کن نمايد.
تنبيه: آيات شريفه را نيز دو اشارت است:
1- قوله (وَ لا يَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ) اگرچه خطاب در مورد خاصى است، لکن چون الفاظ قرآنى، عبرت به عموم لفظ است نه خصوص سبب، پس بنابراين مى‌توان گفت که بنده بايد در انجام وظائف طاعت حق، به کار خود مشغول، و ابدا توجه و التفاتى به غير نداشته باشد، بلکه تمام نظرياتش رضاى مولاى حقيقى باشد.
2- قوله (أَنَّ دابِرَ هؤُلاءِ مَقْطُوعٌ) آگاهى است مخالفان حق را که انهماک و فرو رفتن در سرکشى و نافرمانى اوامر الهى و انکار اخبار آسمانى تيشه به ريشه خود زدن، و اساس خاندان را از بيخ و بن برکندن است؛ با سطوت قهارى، کجا قدرت برابرى؟ و با غضب سبحانى، که را ياراى توانائى؟