تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَ اتَّبِعْ أَدْبارَهُمْ وَ لا يَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ وَ امْضُوا حَيْثُ تُؤْمَرُونَ (65)
ملائکه دستور دادند به لوط که:
فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ: پس سير کن و بيرون برو از ميان قوم با اهل خود از مومنان.
بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ: در پاره‌اى که از شب بگذرد. وَ اتَّبِعْ أَدْبارَهُمْ: و پيروى کن عقب آنها را تا سوق دهى ايشان را، و مطلع باشى بر احوال آنان، و عالم شوى به نجات ايشان. وَ لا يَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ: و التفات نکند هيچکس از شما پشت سر خود را، پس ببيند آنچه وارد شده از هول و عذاب و تاب نياورد. يا التفات کنايه از مواصلت سير و ترک تأنى و توقف باشد، زيرا کسى که التفات به جانبى نمايد، لابد او را وقفه حاصل گردد. وَ امْضُوا حَيْثُ تُؤْمَرُونَ: و برويد آنجائى که امر شده‌ايد به رفتن در آن. ابن عباس گويد: آن مکان شام بوده نزد مقاتل و حيان، جائى بوده که آن را مجمع ناميدند. نزد بعضى مصر بوده.
کاشفى گويد: شهرستان پنجم است، اهل آن هلاک نخواهند شد.