در قرآن مسأله‌ى خريد و فروش و سود و زيان سرمايه عمر، بارها تکرار شده است. قرآن، دنيا را بازار مى‌داند و مردم را فروشنده و عقايد و اعمال انسان را در طول عمر، کالاى اين بازار. در اين بازار، فروش اجبارى است ولى انتخاب مشترى با انسان است. يعنى ما نمى‌توانيم آنچه را داريم، از قدرت و عمل و عقيده رها بگذاريم، ولى مى‌توانيم مسير عقايد و کردار را سودبخش يا زيان آور قرار دهيم.
در قرآن از عدّه‌اى ستايش شده که جان خود را با خدا معامله مى‌کنند و در عوض بهشت و رضوان مى‌گيرند و از عدّه‌اى انتقاد شده که بخاطر انحراف و انتخاب سوء يا سودى نمى‌برند؛ «فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ» «1» و يا دچار خسارت مى‌شوند؛ «إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ» و در بعضى آيات همچون آيه‌ى فوق، کسانى که ايمان خود را با کفر معامله مى‌کنند، تحقير مى‌شوند و در مقابل به مؤمنان دلدارى داده مى‌شود که ارتداد آن افراد، به خدا و راه خدا هيچ ضررى نمى‌زند.