تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ وَ إِنَّهُما لَبِإِمامٍ مُبِينٍ (79) فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ‌: پس انتقام کشيديم از ايشان به سبب زيادتى کفر و طغيان ايشان، يعنى اخذ کرديم ايشان را به عقوبت. اهل مدين، به صيحه هلاک شدند؛ و اهل ايکه، به آتش؛ بدين طريق که حق تعالى گرماى شديدى مدت هفت روز بر آنها فرستاد، مضطرب گرديده بيرون آمدند و به سايه‌هاى درختان پناه بردند تا آسودگى يابند، به امر الهى باد سموم با آتش وزيده، تمام ايشان را سوزانيد. در بعض تفاسير- خداى تعالى ابرى بر آنها ظاهر، پناه به آن بردند تا راحت شوند، ناگاه آتشى هويدا و آنها را سوزانيد. و در اينجا گفته‌اند عذاب و بدى از جاى بى‌گمانى، موجب شدت سوزش نهانى خواهد بود. وَ إِنَّهُما لَبِإِمامٍ مُبِينٍ‌: و بدرستى که سدوم که بزرگترين شهرهاى قوم لوط بود و ايکه، اين دو ديار معذبه، هرآينه بر راهى روشن و هويدا است که مردم مى‌گذرند و مى‌بينند تا عبرت يابند، لکن با کثرت عبرتها، اعتبار به آنها کم است. جلد 7 - صفحه 137 حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در کلمات قصار فرمايد: ما اکثر العبر و اقلّ الاعتبار. «1» چه بسيار است اسباب عبرت، و چه کم باشد عبرت گرفتن. نکته: قوله‌ (وَ إِنْ کانَ أَصْحابُ الْأَيْکَةِ) ان مخففه از مثقله و ضميرشان اسم آن باشد، و فرق ان مخففه از نافيه آن است که لام در خبر مخففه درآيد لقوله: لظالمين.