1- در برابر امکانات ديگران، بر توانايىها وامکانات خود تکيه کنيد. تو که قرآن دارى، «آتَيْناکَ سَبْعاً» به دنياى کفّار دل نبند، وَ لا تَمُدَّنَ ...
2- به نعمتهاى دنيوى خيره و وابسته نشويد. «لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْکَ» (زيرا دنيا هم کم است «قليل» هم زودگذر است «عرض» هم غنچهاى است که براى کسى بطور کامل باز نمىشود «زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا»)
3- خيره شدن سبب علاقه و دلبستگى مىشود. (نگاه نکن تا دل اسير نشود) «لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْکَ» (گناه و انحراف را بايد از سرچشمه جلوگيرى کرد)
زدست ديده و دل هر دو فرياد
که هر چه ديده بيند دل کند ياد
4- کسى مىتواند مردم را به معنويّت سوق دهد، که خود گرفتار ماديات نباشد «لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْکَ» (خطاب آيه به پيامبر است)
5- همهى کسانى که به سراغ دنيا مىروند، به آن نمىرسند. «أَزْواجاً مِنْهُمْ»
6- براى کسانى که قابل هدايت نيستند، نبايد غصه خورد. «لا تَحْزَنْ»
7- تواضع و نرمى در برابر دنيا ودنياپرستان، هرگز. «لا تَمُدَّنَّ» ولى در برابر دينداران همواره. «وَ اخْفِضْ جَناحَکَ لِلْمُؤْمِنِينَ»
8- رهبر و مربى بايد در برابر مردم، نرمش و عطوفت داشته باشد. «وَ اخْفِضْ»
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 481