تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّا کَفَيْناکَ الْمُسْتَهْزِئِينَ (95)
إِنَّا کَفَيْناکَ الْمُسْتَهْزِئِينَ: بدرستى که ما کفايت کرديم تو را شرّ
«1» منهج الصادقين جلد 5، صفحه 174.
«2» تفسير برهان جلد 2، صفحه 55.
جلد 7 - صفحه 150
مستهزئان. حاصل اين آيات آنکه: قيام کن به اظهار دعوت در آنچه مأمور هستى، و از کسى مترس که ما کفايت کنيم تو را شرّ دشمنان، چنانکه کفايت نموديم شرّ مستهزئان را.
تفسير برهان «1»: على بن ابراهيم فرمايد: اين آيه شريفه در مکه نازل شد سه سال بعد از بعثت در روز دوشنبه، و حضرت على عليه السّلام روز سه شنبه اسلام اختيار نمود، بعد خديجه دختر خويلد، ابو طالب با جعفر وارد، در حالتى که پيغمبر مشغول نماز، و على عليه السّلام به طرف او، ابو طالب فرمود به جعفر که: با پسر عم خود نماز گزار. جعفر دست راست ايستاد.
چون دو سال گذشت اين آيه نازل شد، و مستهزئان به پيغمبر پنج نفر بودند «2»: وليد بن مغيره، عاص بن وائل، اسود بن عبد المطلب، اسود بن عبد يغوث، حارث بن قيس طلاطله. روزى حضرت در مسجد الحرام نشسته، اين پنج نفر وارد و استهزاء نموده، به طواف مشغول شدند. جبرئيل گفت: مرا فرمودند شرّ اينها را دفع کنم. اشاره کرد به ساق وليد، و به کف پاى عاص، و به بينى حارث، و به صورت اسود، و به چشم اسود بن مطلب؛ و هر پنج نفر هلاک شدند در يک ساعت، هر کدام به دردى، و در موقع هلاکت صدا مى‌زد (قتلنى ربّ محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) اما وليد، تيرى به جامه‌اش بند، و از شدت تکبر اعتنا ننموده به ساق او رفته، مجروح و به جهنم واصل. و خارى به پاى عاص فرو رفته، و از بينى حارث قيح جارى، و اسود بن قيس مستسقى و تمام بدنش ورم، و چشم اسود کور شد، آيه شريفه آمد (إِنَّا کَفَيْناکَ الْمُسْتَهْزِئِينَ) بدرستى که ما کفايت کرديم تو را شرّ مستهزئين.
«1» تفسير برهان جلد 2، صفحه 357.
«2» مجمع البيان، جلد 3، صفحات 346 و 347.
جلد 7 - صفحه 151