تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِينَ (94)
فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ: پس آشکار کن و اعلان نما به آنچه امر شده‌اى بدون ترس. يا جدا کن ميان حق و باطل و کشف نما حق را. يا قيام کن به آنچه تو را فرمان رسيده به بيان روشن. عبيدة بن عبيده نقل نموده «1» که: حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم امر نبوت پنهان مى‌داشت تا اين آيه آمد، برخاست دعوت را آشکارا نمود. تفسير برهان «2»- ابن بابويه رضوان الله عليه به اسناد خود از حضرت صادق عليه السّلام فرمود: پنهان بود رسول خدا به مکه مختفى ترسان، مدت پنج سال ظاهر ننمود امر خود را و على عليه السّلام و خديجه با او بودند، بعد خداوند عزّ و جلّ امر فرمود به ظاهر کردن آنچه مأمور است، پس ظاهر شد رسول خدا و آشکار فرمود امر خود را.
وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِينَ: و روى برگردان از شرک آرندگان، يعنى توجه و التفاتى مدار به گفتار آنان، نه آنکه ايشان را رها کن تا هر چه خواهند بکنند، بلکه مراد آنست که از دوستى و خويشى و طمع ايمان ايشان اعراض کن، و اين مخصوص به جماعتى بود که از حال آنها معلوم بود که تا آخر ايمان نخواهند آورد به قرينه آيه بعد.