آيه چهارم اين سوره، مشابه آيه 77 سوره يس است که مى‌فرمايد: «خَلَقْناهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذا هُوَ خَصِيمٌ مُبِينٌ وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَ نَسِيَ خَلْقَهُ» يعنى با آنکه ما او را از نطفه‌اى آفريده‌ايم، امّا چنان به خود مغرور شده که در برابر ما به دشمنى برمى‌خيزد و براى ما اين مثال را مى‌زند که چگونه استخوان‌هاى پوسيده، دوباره زنده مى‌شوند، گويا او آفرينش خودش را فراموش کرده است.
در آيات ديگر از جمله آيه 20 سوره‌ى مرسلات، قرآن از نطفه، به «ماءٍ مَهِينٍ» «آبى پَست» تعبير مى‌کند. چگونه «ماءٍ مَهِينٍ»، «خَصِيمٌ مُبِينٌ» مى‌شود؟