گرچه مورد آيه، عجله‌ى کفّار در امر نزول قهر خداوند است، امّا جمله‌ى «أَتى أَمْرُ اللَّهِ» اختصاصى به فرمان قهر الهى ندارد، بلکه شامل همه فرمان‌هاى خداوند، همچون فرمان جهاد، فرمان ظهور امام زمان عليه السلام و فرمان برپايى روز قيامت، مى‌شود که نبايد در اين امور عجله کرد.
«روح» يکى از فرشتگانِ مقرّب الهى است که نام او در قرآن، به صورت جداگانه و معمولًا در کنار «ملائکة» آمده است: «يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِکَةُ» «1»، «تَعْرُجُ الْمَلائِکَةُ وَ الرُّوحُ
«1». نبأ، 37.
جلد 4 - صفحه 491
إِلَيْهِ» «1» و «تَنَزَّلُ الْمَلائِکَةُ وَ الرُّوحُ».
امّا در اينجا در آيه «يُنَزِّلُ الْمَلائِکَةَ بِالرُّوحِ»، به جاى حرفِ «واو» بين دو کلمه، حرف «باء» بکار رفته است، شايد از آن جهت که مراد از «روح» در اين آيه، آن فرشته نباشد، بلکه مراد معناى لغوىِ «روح» يعنى حياتِ معنوى باشد که معناى آيه چنين مى‌شود: خداوند فرشتگان را همراه با اسباب حيات، بر بندگانى که بخواهد نازل مى‌کند. چنانکه در آيه‌ى «وَ کَذلِکَ أَوْحَيْنا إِلَيْکَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا» «2» مراد از «روح» قرآن است که مايه حياتِ معنوى مى‌باشد:
«دَعاکُمْ لِما يُحْيِيکُمْ» «3»