1- چهارپايان، (مثل ديگر موجودات)، براى انسان آفريده شدهاند. «وَ الْأَنْعامَ خَلَقَها لَکُمْ» 2- توجّه به نعمتها، عشق به آفريدگار وروح بندگى را در انسان زنده مىکند. «وَ الْأَنْعامَ خَلَقَها لَکُمْ»
جلد 4 - صفحه 494
3- گياه خوارى، ارزش نيست. خداوند خوردن گوشتِ حيوانات را يکى از منافع آنها مىشمرد. «وَ مِنْها تَأْکُلُونَ»
4- جمالِ جامعه، به استقلال، خودکفايى، توليد و توسعهى دامدارى است. لَکُمْ فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ ...
5- جمال و زينت، يکى از نيازهاى طبيعى فرد و جامعه است. «لَکُمْ فِيها جَمالٌ»
6- جمالِ جامعه، در حرکت و تلاش است، نه رکود و خمود، آنهم حرکتِ جمعى نه تکروى! «فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ»
7- جمال، در خدمتِ مردم بودن است، نه فقط فکر سير کردنِ شکم خود بودن.
جمال، تحتِ امرِ چوپان عاقل بودن است، نه يله و رها بودن. «جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَ حِينَ تَسْرَحُونَ»