تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لا يَخْلُقُونَ شَيْئاً وَ هُمْ يُخْلَقُونَ «20»
بعد از آن در بطلان شرک در عبادت مى‌فرمايد:
جلد 7 - صفحه 181
وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ: و آنان که مى‌خوانند کفار مکه و مى‌پرستند غير از ذات خداوندى، يعنى بتهائى را که ستايش مى‌کنند.
لا يَخْلُقُونَ شَيْئاً: نمى‌آفرينند چيزى را، يعنى عاجزند، نمى‌توانند بيافرينند، چگونه توانند آفريد. وَ هُمْ يُخْلَقُونَ: و حال آن که ايشان آفريده شده و مخلوقند و هر مخلوقى محتاج است در وجود به موجد و آفريننده، و هر محتاجى ممکن الوجود باشد نه واجب، و خالق بايد واجب الوجود باشد؛ پس اين شرکاء، شرکت حق را نشايد.
تبصره: آيه شريفه برهانى را براى نفى شريک ذات سبحانى بيان مى‌فرمايد بدين تقرير که اول نفى مشارکت فرموده ميان (من يخلق و من لا يخلق) بعد از آن جهت تأکيد امر مذکور اثبات صفات (من لا يخلق) نموده که منافى الوهيت است و فرمود که ايشان مخلوقند و در وجود و بقا محتاجند به غير، و عقل حاکم است به اينکه احتياج و نقص، سزاوار مقام الهى نيست، و با وجود مخلوقيت، نقص ديگر دارند.