1- فرستادن پيامبران و کتب آسمانى، از شئون ربوبىِ خداوند براى هدايت و تربيت مردم است. «أَنْزَلَ رَبُّکُمْ»
2- خوى افراد مستکبر، تحقير کردن است، گاهى تحقير مکتب، گاهى رهبر و گاهى امّت. إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْتَکْبِرِينَ وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ ...
3- با آنکه تنها بخشى از قرآن، داستان است نه همهى آن، ولى همان داستانها هم مربوط به اقوام و پيامبرانى است که مردم زمان پيامبر از بيشتر آنها بىخبر بودند. پس چگونه مىتوان به قرآن نسبت داد: «أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ»؟