1- انسان گاهى به جايى مىرسد که نه در دنيا قابل هدايت است و نه در آخرت قابل نصرت. «لا يَهْدِي، مِنْ ناصِرِينَ»
2- مبلّغ بايد بداند که به هر حال گروهى هيچ منطقى را نمىپذيرند، پس انتظار ايمان همه مردم را نبايد داشت. إِنْ تَحْرِصْ ... لا يَهْدِي مَنْ يُضِلُ
3- شفاعت، قابليّت مىخواهد و هر کس از آن بهرهمند نمىشود. «ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ»