1- پيامبران هم معجزه داشته‌اند، هم کتاب تا مردم در تشخيص حقّ و باطل دچار اشتباه نشوند. «بِالْبَيِّناتِ وَ الزُّبُرِ»
2- پيامبران همراه دلايل عقلى «بينه» و نقلى «زبر» بوده‌اند. «بِالْبَيِّناتِ وَ الزُّبُرِ»
3- گرچه قرآن بر شخص پيامبر نازل شده، امّا مخاطب آن همه‌ى مردم‌اند. أَنْزَلْنا إِلَيْکَ ... ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ
4- قرآن، يکبار بصورت يکجا بر پيامبر نازل شده است و بار ديگر به صورت تدريجى که مردم از آن آگاه شده‌اند. أَنْزَلْنا إِلَيْکَ ... ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ (در زبان عربى، «انزال» براى نزول دفعى و «تنزيل» براى نزول تدريجى بکار مى‌رود.)
5- قرآن، نياز به بيانِ پيامبر دارد. لذا جدا کردن قرآن از سنّت و روايات جايز نيست. «لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ»
6- وظيفه پيامبر، بيان قرآن و وظيفه‌ى مردم، پذيرش آن بر اساس فکر و انديشه است. لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ... يَتَفَکَّرُونَ
7- قرآن، ذکر است، مايه تذکّر و توجّه انسان و دور نمودن او از غفلت و نسيان.
«أَنْزَلْنا إِلَيْکَ الذِّکْرَ»