تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ فَأَمِنَ الَّذِينَ مَکَرُوا السَّيِّئاتِ أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ (45)
بعد از آن ايعاد فرمايد مشرکين و مخالفين را:
أَ فَأَمِنَ الَّذِينَ مَکَرُوا السَّيِّئاتِ: (استفهام به معنى توبيخ و تقريع) چه چيز ايمن ساخته آنانکه مکر کنند بديها را در توهين امر پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و خاموش کردن نور دين و اذيت نمودن مؤمنين. أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الْأَرْضَ: اين که فرو برد خداى تعالى ايشان را به زمين از زير پاى آنها به جهت عقوبت و عذاب ايشان. حاصل آنکه آنان که به تدابير و حيل در خاموش کردن نور حق و حقانيت کوشند، چه چيز آنها را مأمون گردانيده از اينکه خدا آنها را فرو برد در زمين مانند قارون. چنين نقل شده که پرنده‌اى است موسوم به کرک، به هر دو پا به زمين راه نرود، بلکه به يک پا حرکت کند از ترس فرو رفتن به زمين، وقتى پرنده‌اى مأمون از خسف نباشد، واى به حال انسان
«1» نهج البلاغه فيض حکمت 4.
«2» اصول کافى، جلد 2، کتاب الايمان و الکفر، باب التفکّر، حديث 5 (صفحه 55)
جلد 7 - صفحه 212
عاقل مکار چگونه مطمئن باشد که به يک زلزله بکلى آثار او، بلکه يک شهرى زير و رو گردد.
أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ: يا بيايد ايشان را عذاب قهر سبحانى از جائى که ندانند و احتمال ندهند، چنانچه گروهى از امم سابقه را غفلتا و ناگهانى عذاب نازل شد.