تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنا أَلاَّ نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّى يَأْتِيَنا بِقُرْبانٍ تَأْکُلُهُ النَّارُ قُلْ قَدْ جاءَکُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِي بِالْبَيِّناتِ وَ بِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِينَ (183)
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 317
شأن نزول: جماعتى از يهود، خدمت حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آمدند و گفتند: ادعا مى‌کنى که خدا تو را فرستاده و حال آنکه به ما عهد فرموده که ايمان نياوريم به نبوت کسى، تا قربانى او را آتش بسوزاند. اگر در ادعاى نبوّت صادقى، اين را به ما ارائه بده تا به تو ايمان آريم؛ آيه شريفه نازل شد:
الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنا: آنانکه گفتند به افترا، بتحقيق خدا عهد فرموده به سوى ما، أَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ: اينکه ايمان نياوريم به پيغمبرى، حَتَّى يَأْتِيَنا بِقُرْبانٍ: تا آنکه بياورد به قربانى که، تَأْکُلُهُ النَّارُ: بسوزاند آن را آتش.
مراد آنکه تا اين معجزه را نياورد، ايمان نياوريم؛ و اين از مفتريات آنها بود.
حق تعالى الزام آنها فرمود که: قُلْ قَدْ جاءَکُمْ رُسُلٌ: بگو اى پيغمبر، بتحقيق آمد شما را پيغمبرانى، مِنْ قَبْلِي بِالْبَيِّناتِ: پيش از من به معجزات روشن که موجب تصديق ايشان بود در دعوى نبوّت، مانند حضرت زکريّا و يحيى و عيسى عليهم السّلام به معجزات، وَ بِالَّذِي قُلْتُمْ: و نيز آمدند به شما پيغمبران بدانچه شما گفتيد، يعنى قربانى بدين طريق، مانند حضرت زکريّا و يحيى عليهما السّلام، فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ: پس چرا کشتيد ايشان را مانند اين دو پيغمبر، إِنْ کُنْتُمْ صادِقِينَ: اگر هستيد شما راستگويان که متابعت پيغمبر صاحب قربان بايد کرد، نه غير. مراد آنکه اگر آوردن قربان موجب تصديق شماست مر پيغمبر را، پس چرا پيغمبران صاحب قربان را کشتيد؟ پس معلوم مى‌شود اين را بهانه براى تصديق ننمودن پيغمبر آخر الزمان صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قرار مى‌دهيد و در ادعاى خود دروغگو مى‌باشيد.