1- پايان شرک، کفر به خدا و کفران نعمتهاى اوست. «يُشْرِکُونَ لِيَکْفُرُوا»*
2- توجّه به غير خدا، کفران نعمتهاى اوست. «لِيَکْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ»
3- با آنکه مردم دائماً کفران مىکنند، امّا باز هم خداوند نعمتهاى خود را باز نمىدارد. لِيَکْفُرُوا ... فَتَمَتَّعُوا
4- پايان کاميابىهاى کفرآلود، قهر الهى است. «فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ»
نظير آيهى 30 سوره ابراهيم؛ «قُلْ تَمَتَّعُوا فَإِنَّ مَصِيرَکُمْ إِلَى النَّارِ»