تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِيَکْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ (55)
لِيَکْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ: غرض از اين اشراک آنکه کافر شوند به آنچه عطا فرموديم ايشان را و منکر شوند که اين انتقام از جانب خداوند عالميان است. و اکثر احوال بعضى از مردم بدين منوال باشد از جمله مريض و عليل وقتى شدت يابد مرضش، بيچاره گردد، تضرع و استغاثه نمايد به خداوند سبحان در دفع دردش، چون زائل شود، کفران لطف و مرحمت الهى را نموده، گويد: اثر دواى فلانى و علاج فلانى است.
حکايت: فخر رازى در تفسير خود در ذيل اين آيه نقل نموده که: وقتى مشغول نوشتن اين اوراق بودم در محرم 602 زلزله شديدى و حدّت عظيمى واقع شد. وقت صبح مردم صيحه به دعا و زارى بلند نمودند. چون زلزله ساکت، و اضطراب برطرف گرديد، فورا آن آيت عظيمه را فراموش کردند و برگشتند به رويه سابقه سفاهت و گمراهى و مخالفت و نافرمانى.
بعد از آن در مقام تهديد و وعيد اين جماعت فرمايد: فَتَمَتَّعُوا: پس بهره‌ور شويد اى جماعت کفار در دنيا به مدت کمى. فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ: پس زود باشد که بدانيد شآمت عاقبت کفر و شرک و ناسپاسى خود را که عذاب اليم و خلود
جلد 7 - صفحه 222
در جحيم باشد.
تنبيه: آيه شريفه آگاهى است بندگان را به اينکه هشيار شوند و در مقام حق شناسى و سپاسدارى منعم حقيقى برآيند و عاقبت‌انديشى را منظور دارند، زيرا عقل، شکران را واجب، و صاحبش را مستحق ثواب گرداند، و لکن کفران را مذموم، و سر انجام آن را بدى داند.