تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ إِذا کَشَفَ الضُّرَّ عَنْکُمْ إِذا فَرِيقٌ مِنْکُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِکُونَ (54)
ثُمَّ إِذا کَشَفَ الضُّرَّ عَنْکُمْ: پس چون بردارد و برگشايد آن بلا و محنت را از شما. إِذا فَرِيقٌ مِنْکُمْ: در آن هنگام دسته‌اى از شما به عوض سپاسدارى و حق‌شناسى کفران نموده. بِرَبِّهِمْ يُشْرِکُونَ: به پروردگار خود شرک آرند. و اين
«1» ابراهيم آيه 34.
جلد 7 - صفحه 221
غايت نادانى و گمراهى است، زيرا چون فطرت اصليه و خلقت غريزيه شهادت دهد بر اينکه نزد بلا و سختى و شدت و تنگى جزع و فزع نکنيد مگر به خداى يگانه، و پس از رفع مشقت و رسيدن راحت، دو فرقه شده: جمعى به حالت سابقه باقى باشند، يعنى انعام منعم حقيقى را فراموش ننموده تضرع و زارى به درگاه حق را مستمر دارند؛ لکن گروهى ديگر بر خلاف وجدان و عقل، شرکاء و اضدادى براى حق قائل، و توسل به آنان را کيش و آئين خود قرار دهند، هر آينه عين جهالت و ضلالت خواهد بود.