اين آيه به همان تفکّر خرافى اشاره دارد که در چند آيه قبل مطرح شد و آن اينکه مشرکان، فرشتگان را دختران خدا مىپنداشتند در حالى که دختر را براى خود مايهى ننگ مىشمردند، به پسر افتخار مىکردند و آن را نعمتى بهتر از دختر معرّفى مىکردند. «وَ تَصِفُ أَلْسِنَتُهُمُ الْکَذِبَ أَنَّ لَهُمُ الْحُسْنى»