«سکر» به معناى از دست دادن عقل است و «سکر» به منشأ آن مىگويند.
در دو آيه قبل سخن از آب و شير بود که دو نوشيدنى طبيعى و مستقيم است. اين آيه سخن از نوشيدنىهايى است که ما از طريق فشردن ميوهها بدست مىآوريم. آنجا که دست خدا در کار است، همه لطف و صفاست، آب باران و شير خالص، ولى آنجا که دستِ بشر دخالت مىکند، گاهى رزق نيکو حاصل مىشود و گاهى شراب که مايهى فساد و تباهى است.