نکته‌های تفسیر نور

در اين آيه و آيه 66، خداوند به دو نوع مايه حياتى و نوشيدنى که از درون حيوانات است اشاره کرده؛ يکى شير و ديگرى عسل. در آيه 67 خوانديم که انسان از ميوه‌ها، وسيله مست‌کننده مى‌سازد «تَتَّخِذُونَ مِنْهُ سَکَراً» ولى حيوان از ثمرات، عسل شفابخش مى‌سازد!!! در نظام هدفدار و حکيمانه الهى، غفلت و بيکارى منفور است. لذا معمولا هر کجا در قرآن مسئله خوردن آمده، در کنار آن مسئوليّتى بيان شده است، از جمله: کُلُوا ... وَ اعْمَلُوا صالِحاً «1» بخوريد ... و کار شايسته انجام دهيد. «فَکُلُوا مِنْها وَ أَطْعِمُوا» «2» بخوريد و به ديگران اطعام کنيد. کُلُوا ... وَ اشْکُرُوا لِلَّهِ‌ «3» بخوريد ... و خدا را سپاس گذاريد. کُلُوا ... وَ لا تُسْرِفُوا «4» بخوريد ... واسراف نکنيد. در اين آيه نيز خداوند به زنبور عسل دستور خوردن مى‌دهد، ليکن خوردنى همراه با هدف و مسئوليّت. اولياى خدا چون «نحل» هستند که از پستى‌ها دورى کرده وبلندى‌ها را انتخاب مى‌کنند، از معارف الهى استفاده کرده و راه پروردگارشان را خاضعانه مى‌پيمايند اين افراد از حلقومشان حکمت و حلاوت‌هاى معنوى خارج مى‌شود.