تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا عَبْداً مَمْلُوکاً لا يَقْدِرُ عَلى‌ شَيْ‌ءٍ وَ مَنْ رَزَقْناهُ مِنَّا رِزْقاً حَسَناً فَهُوَ يُنْفِقُ مِنْهُ سِرًّا وَ جَهْراً هَلْ يَسْتَوُونَ الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَکْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ «75» خداوند، برده مملوکى را مثل مى‌زند که بر هيچ چيز توانايى ندارد وکسى که (آزاد است و) ما به او رزق نيکو از جانب خود داده‌ايم، پس او مخفيانه و آشکارا از آن رزق انفاق مى‌کند. آيا (اين دو نفر) برابرند؟ (اگر نزد شما دو انسان توانا و ناتوان برابر نيستند، پس چگونه سنگ و چوب را با خداوند برابر مى‌دانيد) ستايش مخصوص خداست، امّا بيشترشان نمى‌دانند.