1- توجّه و ياد نعمتها، علاقه انسان را به ولى نعمت زياد و روح تسليم و پرستش را در او زنده مىکند. (کلّ آيه)
2- نقش سايه، کمتر از روشنايى و نور نيست. جَعَلَ لَکُمْ ... ظِلالًا
3- کاميابى از نعمتها، ما را از ياد آفريدگار آنها غافل نکند. (در اين آيه سه بار «جَعَلَ» و يکبار «خَلَقَ» بکار رفته است)
4- زره ولباس دفاع که با نرم شدن آهن و خلاقيّت ساخته شده، از الطاف الهى است. «جَعَلَ لَکُمْ سَرابِيلَ تَقِيکُمُ بَأْسَکُمْ»
5- توجّه دادن مردم به نعمتها وخالق آنها، بهترين راه دعوت به خدا و جلوگيرى از سرکشى و تکبر است. «يُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْکُمْ لَعَلَّکُمْ تُسْلِمُونَ»
6- در گفتگوها، مخاطب و محيط سخن را در نظر بگيريد. (گرچه لباس وسيلهى حفظ از سرما و وسيلهى زيبايى نيز هست، ليکن چون مشکل منطقه حجاز گرما و جنگ بود، خداوند به دو فايده حفاظت از گرما و جنگ اشاره کرده است. سَرابِيلَ تَقِيکُمُ الْحَرَّ ... تَقِيکُمْ بَأْسَکُمْ
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 561