نکته‌های تفسیر نور

بر طبق روايات، در قيامت، مواقف مختلفى است؛ در بعضى مواقف مُهر بر لب خورده و دست و پا گواهى مى‌دهند. در موقفى ديگر، ناله‌ها و استمدادها بلند است. در موقفى ديگر، انسان به دنبال آن است که گناه خود را به گردن ديگران بيندازد. مثلًا به شيطان مى‌گويد: تو مرا به کفر و شرک وادار کردى، و شيطان در پاسخ مى‌گويد: من از روز اوّل با شرک شما مخالف بودم. «إِنِّي کَفَرْتُ بِما أَشْرَکْتُمُونِ مِنْ قَبْلُ» «1» گاهى مقصّر را بت‌ها مى‌داند، ولى آنها نيز تبرّى مى‌جويند. «وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَکْفُرُونَ بِشِرْکِکُمْ» «2» حتّى خداوند به حضرت عيسى خطاب مى‌کند: آيا تو به مردم گفتى که تو و مادرت را معبود قرار دهند؟ و عيسى در پاسخ مى‌گويد: تو از هر شريکى منزّهى، ... اين مردم به سراغ جنّ رفتند و هرگز من کسى را به سوى غير تو دعوت نکرده‌ام. «قالَ سُبْحانَکَ ما يَکُونُ لِي أَنْ أَقُولَ ما لَيْسَ لِي بِحَقٍّ» «3» ودر آيه مورد بحث نيز، موجوداتى که شرکاى خدا قرار گرفته شده‌اند، از مشرکان تبّرى مى‌جويند و آنها را تکذيب مى‌کنند.