پیام‌های تفسیر نور

1- آيا خداوندى که انسان‌ها را به عدل و احسان دعوت مى‌کند، مى‌شود که خود عادل نباشد! «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ» 2- عدل واحسان در کنار هم جاذبه دارد، وگرنه مقرّرات خشک، دلها را التيام نمى‌دهد. «يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ» (عدل، مقدار واجب واحسان، مقدار مستحبّ است) 3- اوّلين آمر به معروف وناهى از منکر، خود خداوندست. إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ ... وَ يَنْهى‌ 4- در احسان، رسيدگى به بستگان و صله‌رحم اولويّت دارد. «الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى‌» 5- امر به معروف، بر نهى از منکر مقدّم است و عدل، بر احسان. يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ‌ ... وَ يَنْهى‌ 6- امر به معروف و نهى از منکر بايد در فضاى صفا و محبّت و در قالب موعظه و خيرخواهى باشد. يَأْمُرُ ... يَنْهى‌ ... يَعِظُکُمْ‌ 7- آمرين به معروف نبايد از مردم انتظار پذيرش صددرصد داشته باشند. «لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ» 8- مردم فطرتاً به عدل واحسان گرايش دارند واز فحشا ومنکر متنفرّند، ليکن وسوسه‌ها و غرايز موجب غفلت او مى‌باشند که بايد با تذکّر آنان را متذکّر نمود. «لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ» 9- در نهى از منکر بايد ابتدا گناهان رسوا را جلوگيرى کرد، همان گونه که در امر به معروف بايد ابتدا به واجبات سفارش کرد. يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ‌ ... يَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ 10- سفارش به عدل و نهى از فحشا، سنّت ابدى خداوند است. يَأْمُرُ ... يَنْهى‌ ... جلد 4 - صفحه 572 يَعِظُکُمْ‌ (فعل مضارع نشانه استمرار است)