1- رذايل اخلاقى، همچون عُجب و غرور و انتظار تملّق از مردم، هلاکت قطعى را به دنبال دارد. «يَفْرَحُونَ ... يُحِبُّونَ ... فَلا تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفازَةٍ»
2- قرآن، هرگونه تحليل و تفسير نابجا را نسبت به هر کس و هر موردى محکوم مى‌کند. «لا تَحْسَبَنَّ ... فَلا تَحْسَبَنَّهُمْ» آياتى که با کلماتِ «لا تَحْسَبَنَّ»*، «لا يَحْسَبَنَّ»*، «أَ فَحَسِبْتُمْ» آغاز شده، بيانگر همين معناست.
3- خداوند نه تنها براى رفتار، بلکه براى خواسته‌هاى خير و شرّ انسان نيز حساب باز مى‌کند. «يُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا ... لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ» در آيه 19 سوره نور نيز نسبت به کسانى که دوست دارند فحشا در جامعه رواج يابد وعده‌ى عذاب مى‌دهد. «يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ ... لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ»
4- آنچه خطرش بيشتر است، توقّع حمد است، نه توقّع شکر و مدح. زيرا در حمد، نوعى ستايش آميخته با پرستش نهفته است. «يُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا»
5- گنهکار ممکن است پشيمان شده، توبه کند و نجات يابد، ولى افراد مغرور، حتى در صدد توبه برنمى‌آيند، لذا اميدى به نجات آنان نيست. «فَلا تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفازَةٍ مِنَ الْعَذابِ»
6- کسانى که در دنيا گرفتار اوهامِ خودپرستى و اسير زندان «منيّت» هستند، در قيامت نيز اسير و گرفتار عذاب الهى‌اند. «وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ»