1- اسلام بنبست ندارد و راه بازسازى را براى انسان باز گذاشته است. «ثُمَّ تابُوا»
2- پذيرفتن توبه از شئون ربوبيّت الهى و شيوههاى تربيت است. «رَبَّکَ»
3- توبه واقعى، همراه با اصلاح وجبران خلافها مىباشد. تابُوا* ... وَ أَصْلَحُوا
4- راه توبه بر روى همه باز است. «لِلَّذِينَ»
5- گناهانى که بخاطر غلبهى هوس باشد نه انکار و عناد، به پذيرش توبه نزديک است. «عَمِلُوا السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابُوا»
6- پذيرفتن توبه از جانب پروردگار قطعى است. (انّ- لغفورٌ- جمله اسميه)
7- علاوه بر پذيرش خلافکار، خداوند نسبت به او مهربان است. «لَغَفُورٌ رَحِيمٌ»
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 597