پیام‌های تفسیر نور

1- تجليل از مردان خدا و معرّفى الگوها و قهرمانان توحيد يک شيوه تربيتى است. «إِنَّ إِبْراهِيمَ» 2- تعداد و کميّت مهم نيست، بلکه کيفيّت و حرکت آفرينى مهم است. «أُمَّةً» 3- در راه حقّ از تنهايى نهراسيد. «إِنَّ إِبْراهِيمَ کانَ أُمَّةً» 4- انسان محکوم محيط وجامعه و تاريخ نيست. «وَ لَمْ يَکُ مِنَ الْمُشْرِکِينَ» «1». تفسير صافى. «2». تفسير مراغى. «3». تفسير طبرى. «4». تفسير فرقان. «5». تفسير نمونه. «6». تفسير مجمع البيان. جلد 4 - صفحه 598 5- ابراهيم هم در عمل خالص بود، «حَنِيفاً» هم در عقيده. «وَ لَمْ يَکُ مِنَ الْمُشْرِکِينَ» 6- برخوردهاى مماشاتى ضررى به توحيد انسان نمى‌زند. (با آنکه ابراهيم در ميان خورشيد وستاره‌پرستان لحظاتى با آنان مدارا و مماشات کرد و گفت: پروردگار من همين‌هاست، ولى همين که ناپديد شدند، فرمود: من غروب کنندگان را دوست ندارم. با اين حال در اين آيه خداوند مى‌فرمايد: او لحظه‌اى مشرک نبود.) «لَمْ يَکُ مِنَ الْمُشْرِکِينَ» 7- آنچه به انسان ارزش مى‌دهد عبادت و اطاعت آگاهانه از خدا «قانِتاً» همراه با اعتدال و نداشتن انحراف‌ «حَنِيفاً» و خلوص است. «وَ لَمْ يَکُ مِنَ الْمُشْرِکِينَ»