از عايشه پرسيدند: بهترين خاطره‌اى که از رسول خدا صلى الله عليه و آله به ياد دارى چيست؟ گفت: تمام کارهاى پيامبر شگفت‌انگيز بود، امّا مهم‌تر از همه براى من، اين بود که رسول خدا شبى در منزل من استراحت مى‌کرد، هنوز آرام نگرفته بود که از جا برخاست، وضو گرفت و به نماز ايستاد و به قدرى گريه کرد که جلو لباسش تر شد، بعد به سجده رفت و به اندازه‌اى گريه کردکه زمين تر شد.
صبح که بلال آمد سبب اين همه گريه را پرسيد، فرمود: ديشب آياتى از قرآن بر من نازل
«1». فاطر، 16.
«2». آل‌عمران، 140.
جلد 1 - صفحه 674
شده است. آنگاه آيات 190 تا 194 سوره آل‌عمران را قرائت کرد وفرمود: واى برکسى که اين آيات را بخواند و فکر نکند. «1»
حضرت على عليه السلام فرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله همواره قبل از نماز شب اين آيات را مى‌خواند. و در احاديث سفارش شده است که ما نيز اين آيات را بخوانيم. «2»
از «نوف بکّالى» صحابه‌ى خاصّ حضرت على عليه السلام نقل شده است که شبى خدمت حضرت على عليه السلام بودم. امام از بستر بلند شد و اين آيات را خواند. سپس از من پرسيد: خوابى يا بيدار؟ عرض کردم بيدارم. فرمود: خوشا به حال کسانى که آلودگى‌هاى زمين را پذيرا نگشتند و در آسمان‌ها سير مى‌کنند. «3»
کلمه «الباب» جمع «لُبّ» به معناى عقل خالص و دور از وهم و خيال است.