1- آفرينش جهان، هدفدار است. «إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ ... لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ»
2- هستىشناسى، مقدّمهى خداشناسى است. «خَلْقِ السَّماواتِ ... لَآياتٍ»
برگ درختانِ سبز، در نظر هوشيار
هر ورقش دفترى است، معرفت کردگار
3- اختلاف ساعات شب و روز در طول سال، در نظر خردمندان تصادفى نيست.
«وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ»
4- قرآن، مردم را به تفکّر در آفرينش ترغيب مىکند. «خَلْقِ ... لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ»
5- هرکه خردمندتر است بايد نشانههاى بيشترى را دريابد. «لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ»
6- آفرينش، پر از راز و رمز، و ظرافت و دقّت است که تنها خردمندان به درک آن راه دارند. «لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ»
«1». تفاسير کبير فخررازى، قرطبى و مراغى.
«2». تفسير کبير فخررازى و مجمعالبيان.
«3». تفسير نمونه.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 675