«عُصْبَةٌ» به گروه متحد و قوى مى‌گويند زيرا با وحدت و همبستگى همچون «اعصاب» يک بدن، از همديگر حمايت مى‌کنند.
دو نفر از پسران حضرت يعقوب، (يوسف و بنيامين) از يک مادر و بقيه از مادرى ديگر بودند. علاقه پدر به يوسف، به دليل خردسال بودن يا به دليل کمالاتى که داشت، موجب حسادت برادران شده بود. آنها علاوه بر حسادت با گفتن: «وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ» نشان دادند که دچار غرور و تکبّر شده و در اثر اين غرور و حسد، پدر را متّهم به اشتباه و انحراف در مهر ورزى به فرزندان مى‌کنند.
افرادى در جامعه، به جاى آنکه خود را بالا ببرند، بزرگان را پايين مى‌آورند. چون خود محبوب نيستند، محبوب‌ها را مى‌شکنند.
جلد 4 - صفحه 161
فرق است ميان تبعيض و تفاوت. تبعيض؛ برترى دادن بدون دليل است. ولى تفاوت؛ برترى بر اساس لياقت است. مثلًا نمره‌هاى يک معلّم، تفاوت دارد، ولى اين تفاوت حکيمانه است، نه ظالمانه.
علاقه‌ى حضرت يعقوب به يوسف، حکيمانه بود نه ظالمانه، ولى برادران يوسف، اين علاقه را بى‌دليل پنداشتند و گفتند: «إِنَّ أَبانا لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ»
گاهى علاقه زياد، سبب دردسر مى‌شود؛ يعقوب، يوسف را خيلى دوست داشت و همين امر موجب حسادت برادران و افکندن يوسف در چاه شد. چنانکه علاقه زليخا به يوسف، به زندانى شدن يوسف انجاميد.
لذا زندان‌بان که شيفته اخلاق يوسف شده بود، وقتى به او گفت: من تو را دوست دارم.
يوسف گفت: مى‌ترسم اين دوستى نيز بلائى بدنبال داشته باشد. «1»