اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِذ قالُوا لَيُوسُف‌ُ وَ أَخُوه‌ُ أَحَب‌ُّ إِلي أَبِينا مِنّا وَ نَحن‌ُ عُصبَةٌ إِن‌َّ أَبانا لَفِي ضَلال‌ٍ مُبِين‌ٍ «8»
زماني که گفتند برادران هر آينه يوسف و برادرش إبن يامين محبوب‌ترند نزد پدر ما و حال آنکه ما جوانان رشيد کارزار شجاع دلير هستيم بدرستي که پدر ما در گمراهي آشکار است.
اينکه کلام از پسران يعقوب مشتمل بر سه صفت خبيثه و معصيت کبيره است بلکه تالي تلو کفر است: اول- حسد که گفتند إِذ قالُوا لَيُوسُف‌ُ وَ أَخُوه‌ُ أَحَب‌ُّ إِلي أَبِينا مِنّا چون يعقوب اينکه دو پسر را ترجيح ميداد و محبت ميکرد بالاخص يوسف را که با جمال و وجاهت فوق العاده و داراي اخلاق حميده و صفات حسنه بود محسود آنها واقع ميشد.
دوم- کبر که گفتند وَ نَحن‌ُ عُصبَةٌ که ما دلاورانيم و کارساز بيشتر نفع ما بپدرمان ميرسد و براي قضاء حوائج او و اصلاح امور او آماده‌تريم و يوسف و برادرش کوچک هستند و توانايي ندارند.
سوم- نسبت ضلالت و گمراهي بپيغمبر خدا دادند و گفتند إِن‌َّ أَبانا لَفِي ضَلال‌ٍ مُبِين‌ٍ که العياذ باللّه حماقت او را گرفته و باين دو بچه دل خوش کرده و بما اعتنايي نميکند و اهميّتي نميدهد.