1- اتّفاق نظر و اجماع گروهى از انسان‌ها، نشانه‌ى حقانيّت نيست. «أَجْمَعُوا أَنْ يَجْعَلُوهُ فِي غَيابَتِ الْجُبِّ»
2- گاهى ميان طرح و نقشه تا عمل، فاصله است. (طرح برادران، پرتاب يوسف در چاه بود، «أَلْقُوهُ» ولى در عمل، يوسف را در چاه قرار دادند. «يَجْعَلُوهُ»)
«1». ضحى، 6 تا 11.
جلد 4 - صفحه 171
3- زمانى وحى به يوسف عليه السلام آغاز شد که وى از خانواده دور شد و مورد بى مهرى برادران قرار گرفت. فَلَمَّا ذَهَبُوا بِهِ ... أَوْحَيْنا إِلَيْهِ*
4- امداد الهى، در لحظه‌هاى حساس به سراغ اولياى خدا مى‌آيد. «فِي غَيابَتِ الْجُبِّ وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِ»
5- بهترين وسيله‌ى آرامش يوسف در دل چاه، الهام خدا نسبت به آينده روشن است. «أَوْحَيْنا إِلَيْهِ»
6- يوسف در نوجوانى، شايستگى دريافت وحى الهى را دارا بود. «أَوْحَيْنا إِلَيْهِ»
7- خداوند اولياى خود را با سختى‌ها آزمايش و آنان را هدايت مى‌کند. «أَوْحَيْنا إِلَيْهِ»*
8- آگاهى موجب آرامش است. (آنچه سبب آرامش يوسف در چاه شد، وحى الهى بود) «أَوْحَيْنا إِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِأَمْرِهِمْ هذا»*
9- اميد، بهترين سرمايه براى ادامه زندگى است. ما به يوسف وحى کرديم که در آينده از چاه نجات پيدا مى‌کنى و برادران را از کارشان شرمنده خواهى کرد) «أَوْحَيْنا إِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِأَمْرِهِمْ هذا»*
10- وقتى پايان رذايل رسوايى است، انسان عاقل بايستى نفس خود را مهار کند.
لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِأَمْرِهِمْ ...
11- از کارهاى زشت با اشاره و کنايه ياد کنيد. «بِأَمْرِهِمْ»*