1- قضاوت بر اساس ادلّه و بدور از حبّ و بغض‌ها، مقتضاى عدالت است. فَلَمَّا رَأى قَمِيصَهُ ... قالَ إِنَّهُ مِنْ کَيْدِکُنَّ*
2- استدلال منطقى، هر انسانى را مطيع و منقاد مى‌کند. (عزيز مصر مطيع سخن شاهد شد) شَهِدَ شاهِدٌ ... قالَ إِنَّهُ مِنْ کَيْدِکُنَّ*
3- آثار و مدارک صحنه جرم بايد به دقت مشاهده و بررسى شود. «قُدَّ مِنْ دُبُرٍ»*
4- وقتى به نتيجه قطعى رسيديد، در اعلان حکم ترديد نکنيد. فَلَمَّا رَأى ... قالَ*
«1». نساء، 76.
جلد 4 - صفحه 191
5- عزيز مصر داراى عدالت نسبى و انصاف در برخورد با موضوعات بوده است.
(چون بدون پرسش و پاسخ کسى را متهم نکرد و پس از آن نيز حقّ را به يوسف داد). فَلَمَّا رَأى ... إِنَّهُ مِنْ کَيْدِکُنَّ*
6- حقّ، پشت پرده نمى‌ماند و مجرم روزى رسوا مى‌شود. «إِنَّهُ مِنْ کَيْدِکُنَّ»
7- سخن حقّ را گرچه تلخ و بر ضرر باشد بپذيريم. (عزيز پذيرفت که مقصّر همسر اوست) «إِنَّهُ مِنْ کَيْدِکُنَّ»*
8- از مکر زنان ناپاک بترسيد که حيله‌ى آنان خطرناک است. «إِنَّ کَيْدَکُنَّ عَظِيمٌ»
9- گاهى مکر و حيله هر قدر هم بزرگ باشد، قابل کشف و افشاست. فَلَمَّا رَأى ... قالَ إِنَّهُ مِنْ کَيْدِکُنَّ إِنَّ کَيْدَکُنَّ عَظِيمٌ