تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَکْرِهِنَّ أَرْسَلَتْ إِلَيْهِنَّ وَ أَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّکَأً وَ آتَتْ کُلَّ واحِدَةٍ مِنْهُنَّ سِکِّيناً وَ قالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ فَلَمَّا رَأَيْنَهُ أَکْبَرْنَهُ وَ قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ وَ قُلْنَ حاشَ لِلَّهِ ما هذا بَشَراً إِنْ هذا إِلَّا مَلَکٌ کَرِيمٌ «31» پس چون (همسر عزيز) نيرنگ (وبدگويى) زنان (مصر) را شنيد، (کسى را براى دعوت) به سراغ آنها فرستاد و براى آنان (محفل و) تکيه‌گاهى آماده کرد و به هر يک چاقويى داد (تا ميوه ميل کنند) و به يوسف گفت: بر زنان وارد شو. همين که زنان او را ديدند بزرگش يافتند و دست‌هاى خود را (به جاى ميوه) عميقاً بريدند و گفتند: منزّه است خداوند، اين بشر نيست، اين نيست جز فرشته‌اى بزرگوار.