«صديق» به کسى گفته مى‌شود که گفتار، رفتار و اعتقادش، همديگر را تصديق کنند.
دوست يوسف چون رفتار و کلام يوسف را در زندان ديده بود و از سوى ديگر، تعبيرهاى خواب خودش و دوستش را مطابق واقع ديده بود، يوسف را صدّيق صدا زد.
خداوند ابراهيم را «صدّيق» خوانده، «إِنَّهُ کانَ صِدِّيقاً» «1» و او را خليل خود کرد؛ «وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا» «2»
مريم را صدّيقه خوانده، «وَ أُمُّهُ صِدِّيقَةٌ» «3» و او را برگزيد؛ «إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاکِ» «4»
«1». مريم، 41.
«2». نساء، 125.
«3». مائده، 75.
«4». آل‌عمران، 42.
جلد 4 - صفحه 215
يوسف را صدّيق شمرده، «يُوسُفُ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ» «1» و هرگونه مکنت به او داد؛ «وَ کَذلِکَ مَکَّنَّا لِيُوسُفَ» «2»
ادريس را صدّيق خوانده، «إِنَّهُ کانَ صِدِّيقاً» «3» و او را صاحب مقام رفيع دانسته است.
«رَفَعْناهُ مَکاناً عَلِيًّا» «4»
و براى کسانى که در آن درجه نيستند، همراه بودن با صديقين است. فَأُولئِکَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ ... «5»
«صديق»، از القابى است که پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله به حضرت على عليه السلام داده است. «6»
جمله‌ى «لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُونَ» احتمال دارد به معنى واقف شدن مردم به وجود ارزشى يوسف باشد. يعنى به سوى مردم برگردم تا آنها بدانند که تو چه گوهرى هستى.