در تفاسير آمده است که وقتى فرزندان يعقوب عليه السلام وارد مصر شدند، يوسف ميزبان آنان شد و براى هر دو نفر، يک طبق غذا مقرر کرد. بنيامين در آخر تنها ماند. يوسف او را در کنار خودش نشاند وآنگاه براى هر دو نفر اتاقى قرار داد و باز بنيامين را هم‌اتاق خويش ساخت.
بنيامين از بى‌وفايى‌هاى برادران و جنايتى که درباره يوسف در سالهاى قبل کرده بودند، سخن گفت. در اينجا بود که کاسه‌ى صبر يوسف لبريز شد و گفت: نگران مباش من همان يوسفم و چنان با تأکيد گفت: «إِنِّي أَنَا أَخُوکَ» که جايى براى احتمال اين سخن که «من جاى برادرت باشم» نگذارد.
در مورد جمله «فَلا تَبْتَئِسْ بِما کانُوا يَعْمَلُونَ» دو معنى احتمال مى‌رود: يا از عملکرد گذشته‌ى برادران اندوهگين مباش، يا از برنامه‌اى که غلامان براى نگاهدارى تو دارند و پيمانه را در بار تو خواهند گذاشت تا در پيش من بمانى، نگران مباش.
جلد 4 - صفحه 251