«صُواعَ» و «سقاية» به يک معنى بکار رفته‌اند، پيمانه‌اى که هم با آن آب مى‌خورند و هم گندم را کيل و اندازه مى‌کنند که نشانه صرفه‌جويى، بهره‌ورى و استفاده چند منظوره از يک وسيله است. «صُواعَ» ظرفى است که گنجايش يک صاع (حدود 3 کيلو) گندم را دارد.
«حِمْلُ» به بار گفته مى‌شود و «حِمْلُ» نيز به معناى بار است، امّا بارى که پنهان باشد، مثل بارانى که در دل ابر است يا فرزندى که در شکم مادر است. «1»
جمله‌ى «لِمَنْ جاءَ بِهِ حِمْلُ بَعِيرٍ» هرکس چنين کند من چنان پاداش مى‌دهم، در اصطلاح فقهى «جُعاله» ناميده مى‌شود که داراى سابقه و اعتبار قانونى است.