اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
مَتاع‌ٌ قَلِيل‌ٌ ثُم‌َّ مَأواهُم جَهَنَّم‌ُ وَ بِئس‌َ المِهادُ (197)
دنيايي که انسان را از فيوضات اخروي محروم کند بسيار ناچيز است زيرا باعث جايگاه جهنم ابدي ميشود و بد جايگاهيست.
لذا بزرگان از براي دنيا در مقابل آخرت مثال‌هايي زده‌اند، بعضي تشبيه
جلد 4 - صفحه 466
کردند بمار خوش خط و خال که در باطن سم‌ّ قاتل دارد، بعضي بگوشت گنديده که در دست آدم خوره‌دار باشد، بعضي بپير زالي که خود را آرايش کرده باشد، بعضي بدرياي عميقي که مورث غرق و هلاکت گردد، بعضي بمزبله که جعلها باو انس گرفته، بعضي بقفس که در آن طير مأخوذ شده، بعضي بحبس که در آن محبوس باشد، و بس است در مذمّت آن فرمايش منسوب بامير المؤمنين عليه السّلام
دار بالبلاء محفوفة و بالقدر موصوفة
و بالاخره اهلش با هزار حسرت ميگذارند و ميروند. بلي اگر انسان عاقل باشد و دنيا را وسيله آخرت بداند و در اينکه چند روزه باقيه تحصيل زاد و توشه براي آخرت نمايد باعمال صالحه و دار عمل بداند که فرمود
الدنيا مزرعة الاخرة
و فرمود
اليوم عمل و لا حساب و غدا حساب و لا عمل
اينکه را دنياي بلاغ ميگويند و بسيار خوب است و تمام فيوضات آخرت در اينکه دنيا تحصيل ميشود و بايد قدرداني کرد و بهره‌برداري لذا در مقابل اهل دنيا و فريفته شدگان باو ميفرمايد: