1- نعمتهاى دنيوى نسبت به نعمتهاى اخروى بىارزش است. «مَتاعٌ قَلِيلٌ ... ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ»
2- تلاش و رفت و آمد براى کسب دنيا، با حفظ تقوا و توجّه به منافع اخروى مانعى ندارد. «لا يَغُرَّنَّکَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ کَفَرُوا فِي الْبِلادِ .... لکِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا»
3- توجّه به نعمتهاى بهشتِ جاودان، سبب گرايش به تقوا و فريفته نشدن به بهرههاى قليل دنياست. «اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ»
4- مقام ابرار بالاتر از متّقين است. «اتَّقَوْا، لَهُمْ جَنَّاتٌ، وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ»