1- بايد انصاف را مراعات کرد و از خوبان اهل کتاب ستايش نمود. «وَ إِنَّ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ لَمَنْ يُؤْمِنُ ...»
2- هر مکتبى، ريزش و رويش دارد. اگر گروهى ايمان نمىآورند و حقايق را کتمان مىکنند، در عوض گروهى با خشوع ايمان مىآورند. «إِنَّ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ لَمَنْ يُؤْمِنُ»
3- ايمانى ارزش دارد که خاشعانه، «خاشِعِينَ» و جامع. «ما أُنْزِلَ إِلَيْکُمْ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ» و پايدار باشد و با مادّيات تغيير نيابد. «لا يَشْتَرُونَ بِآياتِ اللَّهِ ثَمَناً قَلِيلًا»
4- هر بهائى در برابر دينفروشى پرداخت شود، کم و ناچيز است. «لا يَشْتَرُونَ بِآياتِ اللَّهِ ثَمَناً قَلِيلًا»
«1». تفسير مجمعالبيان و کبير فخررازى.
«2». تفسير درّالمنثور.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 685