نکته‌های تفسیر نور

نمى‌دانم اين فراز از داستان را چگونه بنويسم! يوسف براى استقبال از والدين خود، در بيرون شهر خيمه‌اى زده وبه انتظار ايستاده بود تا آنها را با عزّت و احترام وارد مصر کند؛ فَلَمَّا دَخَلُوا عَلى‌ يُوسُفَ‌ ... ادْخُلُوا مِصْرَ به طور طبيعى وقتى پدر و مادر و برادران يوسف، جلد 4 - صفحه 286 خود را براى سفر آماده مى‌کردند، شور و غوغا در کنعان بود. مردم مى‌ديدند چگونه بعد از سالها، با دريافت خبر خوش سلامت يوسف، در حالى که يعقوب بينايى خود را باز يافته با اشتياق عزم ديدار فرزند را دارد. آنها نيز خوشحال از احوال اين پدر وپسر بودند، مخصوصاً از اينکه يوسف در مصر خزانه‌دار و حاکم است و در دوره قحط سالى، با ارسال غلّه آنها را نيز حمايت کرده است. با چه شوق و شور و عشقى مى‌توان اين قصه را نوشت و تمام نمود!. از «أَبَوَيْهِ» معلوم مى‌شود که مادر يوسف نيز زنده بوده است، ولى سؤالى که خودم نيز به جواب آن پى نبرده‌ام اين است که چرا در سرتاسر داستان نامى از گريه، سوز وناله‌هاى مادرش مطرح نشده و اين موضوع مسکوت مانده است؟ در روايات آمده که يعقوب با اصرار وسوگند از يوسف خواست تا ماجراى خود را بازگو کند. وقتى يوسف شروع به گفتن کرد که برادران مرا لب چاه برده و با تهديد پيراهنم را کندند، يعقوب بى‌هوش شد. چون به هوش آمد، درخواست کرد که ادامه دهد، ولى يوسف گفت: پدر تو را به حقّ ابراهيم، اسماعيل و اسحاق عليهم السلام مرا از نقل داستان معاف کن! يعقوب پذيرفت. «1»