نکته‌های تفسیر نور

«عرش» به تختى مى‌گويند که سلطان روى آن مى‌نشيند. «خَرُّوا» به زمين افتادن، «بدو» به باديه و صحرا و «نَزَغَ» به ورود در کارى به قصد فساد معنا شده است. «لَطِيفٌ» از اسم‌هاى خداوند است، يعنى قدرت او در لابلاى کارهاى پيچيده نيز نفوذ مى‌کند. و تناسب آن با اين آيه در اين است که در زندگى يوسف گره‌هاى کورى بود که فقط قدرت خداوند در آنها نفوذ کرده و آنها را باز نمود. يوسف مثل کعبه شد و پدر و مادر وبرادران رو به او، به عنوان کرامت او، براى خدا سجده‌ «1». حِجر، 82- 83. جلد 4 - صفحه 288 کردند. «خَرُّوا لَهُ سُجَّداً» و اگر اين سجده براى غير خدا و شرک بود، يعقوب و يوسف که دو پيامبر خدايند شاهد چنين منکرى نمى‌شدند. شايد هم اين سجده، نشانه‌ى تواضع بوده، نه پرستش که در اين صورت سجده بر يوسف بوده و اشکالى نداشته است.