نکته‌های تفسیر نور

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيز همانند ساير پيامبران، هرگز از مردم در قبال هدايت آنان پاداشى درخواست نکرد. زيرا توقع داشتن از مردم، پذيرش دعوت را سنگين مى‌کند. در سوره طور آيه 40 مى‌خوانيم: «أَمْ تَسْئَلُهُمْ أَجْراً فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ» مگر از مردم مزدى درخواست کردى تا پرداخت آن برايشان سنگين باشد. اگر در آيه ديگر مى‌بينيم که مزد رسالت را مودّت اهل قربى مى‌داند، «إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌» «1» براى آن است که پيروى و تبعيّت اهل‌بيت، براى خود مردم سودمند است نه پيامبر، زيرا در جاى ديگر مى‌خوانيم: «قُلْ ما سَأَلْتُکُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ» «2» آرى کسى که اهل‌بيت را دوست دارد از آنان اطاعت مى‌کند و اطاعت از آنان اطاعت از پيامبر و خداست. قرآن ذکر است، زيرا: يادآور آيات، نعمات و صفات الهى است. يادآور گذشته و آينده انسان است. يادآور عوامل سقوط و عزّت جوامع است. يادآور صحنه‌هاى قيامت است. يادآور عظمت هستى است. يادآور تاريخ و زندگى شخصيّت‌هاى تاريخ‌ساز است. معارف قرآن و احکام آن حقايقى است که بايد آنرا فرا گرفت و همواره به خاطر داشت. زيرا «ذِکْرٌ» به علم ومعرفتى گفته مى‌شود که در ذهن حاضر باشد واز آن غفلت نشود. «1». شورى، 23. «2». سبأ، 47. جلد 4 - صفحه 297