1- مبلّغ نبايد از مردم توقعى داشته باشد، همانگونه که پيامبران چنين بودند. «وَ ما تَسْئَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ»
2- آنچه زشت است درخواست پاداش است، نه دريافت آن. «تُسْئَلُ»
3- معارف قرآن فطرى است و همه مردم از آن مى‌توانند بهره ببرند. ( «ذِکْرٌ» در جايى است که انسان در درون خود مى‌دانسته، ولى فراموش کرده است)*
4- کار پيامبران يادآورى و بيدار ساختن فطرت‌هاست. «ذِکْرٌ لِلْعالَمِينَ»*
5- رسالت پيامبر اسلام، جهانى است. «لِلْعالَمِينَ»
6- ايمان نياوردن گروهى از مردم، حتّى اکثريّت آنان در يک زمان و مکان نبايد مبلغان دينى را دلسرد کرده و مأيوس نمايد. اگر در منطقه‌اى از زمين گروهى ايمان نياوردند، در جاى ديگر تبليغ نمايند. «لِلْعالَمِينَ»